ΜΕΡΟΜΗΝΙΑ

ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΣ ΑΣΕΛΗΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΠΑΛΙΝΝΟΣΤΕΙ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ
Ποιας Έριδος; Μήλο μου κόκκινο...  
Ποιας συκής; Φύλλο και φτερό...
Ποιος στίχος;  Λαξευμένος σε Άμεμπτο μάρμαρο... 
Ποιες λέξεις;  Ο Έρωτας μας είναι Κλειστός
σε δυο μαύρες συμπληγάδες!

Όνομα Ελευθερία του Πόθου,
φεγγαροντυμένη στα περίχωρα κύματα...
Επίθετο Δώρο Θεού. Του; Ρόδου Αμάραντου
Μακρινή μητέρα,  αναγκαία λήθη  Σιωπής απ' όνειρα 
μιας Παρθένας Ζωής διφορούμενες λέξεις

Είδωλα με το φευγαλέο παφλασμό της επιθυμίας τους
Άσωτος πόθος στο διηνεκές καταμεσήμερο σώμα

Από μηχανής Πουλάκι των Ποιητών,
άσβεστη φωτιά στην Καιόμενη Βάτο
ω σοφή άγνοια, προζύμι έφηβων στίχων


νόστιμη ήβη στο περίακτο δάσος
της Ανοιχτής Σχισμής



ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ, ΟΤΑΝ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΔΕ ΛΕΕΙ ΝΑ ΣΩΠΑΣΕΙ
Μακριά, πολύ μακριά στα σύννεφα
στην Ατλαντίδα γη της Ποίησης,
μια φεγγαροντυμένη ελάνθανε στην προσμονή
παλίντονου  αρμονίας λέξεων,
που κόκκαλα δεν έχουν
και επιούσιο Ρέμβη ριζώνουν
απ’ τον αιώνα κι ως τα ρίγη αυτής της νύχτας
που σεληνιάζεται ανερμάτιστα
στα σύννεφα του χθεσινού λυγμού

Όνειρα δεμένα στην άτονη λήγουσα αμφίσημου χρησμού
απ’ την πλευρά εφήμερης αιωνιότητας λέξεων
με εσωτερική εστίαση στα γαλάζια τους γράμματα

προσπέλαση παραμυθιού με κιβωτό χρωμάτων

ναύλος για τη λινή κοιτίδα κυριολεξίας
επίνειο του τμήματος μεταγωγών των στίχων

ΤΡΙΣΤΡΑΤΟ (ένας στίχος που είναι να βγει… οὐκ ἐᾷ με καθεύδειν)
(πάροδος): Στο ξέφωτο
-Υπάρχει Έρωτας;
-Αειφόρος Στιγμή εχεμύθεια  Σχισμή,
στη χάση και στη φέξη Δούρειου χρησμού

(επεισόδιο έσχατο): στο πλατύσκαλο
-Υπάρχει Θάνατος;
-Δυο σκαλιά παρακάτω διάπλατος Στίχος
μαρμαρένια Αλώνια απελεύθερη  Θημωνιά

(έξοδος κι αναγνώριση): στην Ποίηση της ζωής (ή μήπως στη ζωή της Ποίησης;)
με αγκαλιά τη Νύχτα  τσιγγάνες ανεμώνες
ανθούν στο δίχως όχθες Ποίημα
που έτεκεν Όρος γεννήματα βουνά

Έρμαιο Επέκεινα Λερναίας Εμμονής

Το «ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΠΟΙΗΜΑ» στις αγκύλες ΠΟΛΥΦΗΜΗΣ (από)ΣΤΡΟΦΗΣ εμβόλιμων στίχων
τρία καθέτως:
αναπάντητη στύση
τέσσερεις στίχοι
κι ένα γράμμα πεζό
εμβόλιμο

λανθάνουσα γλώσσα κόκαλα τσακίζει
φροϋδιστές, libido, άδικο, εξουσία
πού ακούστηκε μαγικός ρεαλισμός
σε χίλιες νύχτες και μια συνουσία

οριζοντίως γάμα
θα μυρίσει τα δάχτυλά της
η Οφηλία

αναζητείται άλλοθι
με εξαιρέτως ποίημα

αδημονία, αλλά ρύσαι ημάς
από του Πόθου τη Δευτέρα Παρουσία



ΛΥΤΡΩΣΕ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΕΑΤΗ ΥΓΡΑΣΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ
Λάβα φιλιού, κύμβαλο άλλοθι, σιωπή κυμάτων
Παρθένα θάλασσα, άβγαλτα «δεν πρέπει», δεύτερο χέρι!
Στίχοι σμιλεύοντας το μισεμό τους
Καταπέτασμα άχραντης μοναξιάς
ωσάν μετασεισμός
που απομακρύνεται απ’ το επίκεντρό του-
Λύτρωσε μας… συνάζοντας γυμνή αίγλη αποχαιρετισμού


Έτσι (κι αλλιώς)  κάτι λίγα αστέρια
φτεροκοπώντας στον άπειρο θόλο τους,
άστραψαν παντοτινή ερημιά περίφημης Νύχτας,
και βρόντηξαν ζείδωρο πόθο ζωοδόχου έμπνευσης!
Σημείο αναφοράς σ’ ανεπίδοτη Χώρα

Όλα κι όλοι ιριδισμοί «τετέλεσται» σ’ ένα χάρτινο πλήρωμα,
άιντε και ντε στην εφήμερη ένταση του κρατήρα τους…
όλα κι όλοι φωνήεντα επιθυμιών σε κουπαστή Απρίλη
άιντε και ντε στη συγκυρία  του καλπασμού τους
εντειχισμένα στ’ αδιάβαστο  ετοιμόρροπο Σώμα

Έτσι, Φλύαρα ποιήματα
μηρυκάζουν ένα στίχο
πιο στερητικό κι από το άλφα
που έχει το όνομα έχει και τη χάρη

ΔΙΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΘΟΜΑΙ ΑΕΡΓΟΣ ΜΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΣΤΙΑΣΗ ΜΑΙΕΥΤΙΚΗ
Κι αν όλα τούτα, λέξεις εικόνες, στίχοι σύμβολα,
ελεύθεροι συνειρμοί  υπόδουλη αυτόματη γραφή
μόνο τα πράγματα μεσάνυχτα ποιήματα πόθοι ευσεβείς
με την ηχώ της λέξης τους χαριστική βολή
αν όλα τούτα, λέω, δεν είναι παρά μια ιδέα,
κεραμουργεία με φωνήεντα, «νάρκης του άλγους δοκιμές»
χτεσινά και μελλούμενα ηδονικά μυρωδικά
από «περιέργεια υπάρχω…» κι ύστερα δεν υπάρχεις, 
α, να ήρθες εσύ  θαυμάζοντας την αόριστη μελαγχολία σου
γαμώ την πανσπερμία μας και τα διακείμενα της,
όλα είναι μέσα μας, βρομερό υποσυνείδητο,
«σκόνη μπατάλα, τινάγματα του μέσα βίου έξω»
«επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας…»
α ρε Λαυρένη, που μια νύχτα κρύα ξετυλίγεις τον έσω μίτο,
να νοιώθεται η Στιγμή, έστω για λίγο,
και να φυλάγεται κάπως η μορφή του Ανθρώπου…
στον αγέρα που φύσηξε… παντάνασσα Έμπνευση, ποίηση Γυμνή!


Λοιπόν, να επιστρέφεις στον πολύτροπο τον πηγαιμό,
να ξεκολλάς σιαμαίες στιγμές
Λάχεσις από νάιλον, κατεψυγμένοι στίχοι
σαν κάλπικοι από καιρό!
Άτροπος ανάδρομη Νάρκισσος διασκελισμός

Και τώρα, τι θα γίνουμε Κλωθώ,
με το θρυμματισμένο καθρέφτη καθρεφτάκι,
εραστές της ποίησης νυν και αεί μια κάποια λύση!

ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΧΡΗΣΜΟΣ ΕΞΑΙΣΙΟΥ ΙΛΙΓΓΟΥ ΣΙΩΠΗΣ
Φτιάχνω φράσεις χωρίς τίποτα ουσιαστικό,
με ρήματα διαθέσεως σχεδόν παθητικής,
αντιγραφή και επικόλληση  
από Λεξικά ανωμάλων ήμαρτον,
με επιφωνήματα θαυμαστικά,  
σαρκοβόρα ανάμεσα σε σαρκοβόρα,
σύμφωνα συννεφιασμένης Κυριακής! 

Περιφράσεις στίλβοντος υπερρεαλισμού,
κυριολεξία και μεταφορά!
Τελεία και παύλα
στους δευτερόκλιτους ευσεβείς μου πόθους!

Ασυναίρετος χρόνος αμετάβατος,
Απουσία και Σιωπή αχαλίνωτη,
Ποιητικό Αίτιο Αδημονίας… «μνησιπήμων πόνος»  
Μ’ αρέσει, δεν μ’ αρέσει ετερόκλητα
για την Γραμματική αναπηρία e-επικοινωνίας
Και άλλα ασύντακτα ποιητικά,
χωρίς ειρμό εν Φαντασία και Λόγω…



ΜΕ ΤΙΤΛΟ α στερητικό λέξη ΦΩΝΗΕΝ ΧΑΣΚΟΝ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Γεμάτος σοφία και συμβολισμό ο στίχος
Στο ξέφωτο ήτ(τ)α! με αισιοδοξία…
Αποσιωπητικά Άλλοθι και το Λουρί της Μάνας!
(Πες αλεύρι απαγγέλει ποίηση τροπαιοφόρος
Ο Ποιητής Αγέρωχος ο Πετεινός)

 Κάποτε θυμάμαι ένα φεγγάρι, τώρα σιωπή!
Ήταν, λοιπόν, πρόσχημα ο ουρανός;
Ή θα υπάρχει εσαεί σ’ ένα πουκάμισο αδειανό
για μιαν Ωραία Ελένη,
που πρέπει να παράπεσε
ανάμεσα σε μια αστραπή με έκλαμψη από Όνειρα
και στην κρυμμένη γοητεία λέξεων για μαγικό ρεαλισμό…

[Φαύλος Δούρειος Χρησμός
για την πάλαι ποτέ Επιούσια Ομοιοκαταληξία:
Δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια SMS
μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις –

Στίχοι πρωτόπλαστοι ακλεείς παραπλέουν μεσάνυχτα τα απόκρημνα τινάγματα του μέσα βίου έξω των ακκισμών
Απλή συνωνυμία άλωσης Λέξεων

Προσοχή βάραθρα, προσοχή εύθραυστα…
Άλλη δουλειά δεν είχαμε (οι διάβολοι…)


Διακείμενος  ΚΑΙΣΑΡΙΩΝ και ΔΑΡΕΙΟΣ μαζί  περιμένοντας βάρβαρους ΠΟΙΗΤΕΣ:
Εν μέρει για να περάσω την ώρα
Να εξακριβώσω των αισθημάτων την αντοχή
Στων λέξεων την αόριστη γοητεία χάνομαι …

Μια ζωή, λάθος στον πηγαιμό
Πλύνε βάλε των ηδονών το ρεμβασμό
Να μάθω και να μάθω απ’ τους σπουδασμένους…

Έτσι σοφός που γίνομαι, γέρος με τόση πείρα
Και ενεός! – Υπεροψία και μέθη!
Το σκέφτηκα βαθέως προς το παρόν το Ποίημα!
Με κατανόηση της ματαιότητας των στίχων

Σαν έτοιμος από καιρό ώρα μεσάνυχτα
Μη προσδοκώντας πια εξαίσια όνειρα, ηδονικά μυρωδικά
Ήδη το κατάλαβα το βάρος που είχαν οι λέξεις

Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς αυτό τον πηγαιμό,
χωρίς αυτή την εξακρίβωση;

Σόδομα κι αλάτι θάματα και ύλη
Εξαίσιος Ίλιγγος Σιωπής, Τελεία και παύλα

ΞΟΡΚΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΜΕΜΠΤΗ ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΚΙ ΟΠΟΥ ΜΕ ΒΓΑΛΕΙ Ο ΜΙΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΤΗΣ
Φτιάχνω φράσεις με ρήματα διαθέσεως
Σχεδόν παθητικής
Επιφωνήματα αποθετικά και ήμαρτον
Σαρκοβόρα ανάμεσα σε σαρκοβόρα

Ασυναίρετος χρόνος αμετάβατος
Πόθοι Ευσεβείς, Αδημονία Αδήριτη
Απουσία και Σιωπή πανταχού παρούσα 
Εικόνες προσεταιρισμού, Άλφα στερητικό
Μ’ αρέσει, δεν μ’ αρέσει…

Κι εσύ, Μεγάλη Ιδέα, κτητική
Κι εσύ, Ψυχή, αγέρωχη αντωνυμία 
Κατάρτι αντίπερα από Συμπληγάδες
Σύρε, καλή μου, την περόνη σου
Βάρδα φουρνέλο στην καρτεσιανή μου λογική

Αλλά οι βάρβαροι, που δεν ήρθαν στο Ποίημα
Δούρειος πάλι Χρησμός, Ευά-λωτος  
Για την Γραμματική αναπηρία e-επικοινωνίας…

Φαύλος κύκλος, δηλαδή, δοκιμών
και ό,τι θέλει να πει ο Ποιητής ο Γόρδιος!

ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΑΓΙΝΩΤΟ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟΝ ΚΟΛΠΟ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
Ο Στήμονας, εγώ
και η εαρινή σύναξη μιας χίμαιρας!

Ο Ύπερος, εσύ
και οι ελπίδες έρχονται στο πηγαίο μονοπάτι!

Και η ώρα ανάσκελη
σ’ όλο το ρεύμα μιας στιγμής,
Όπλο και σφρίγος
στην αυριανή αιωνιότητα της μοναξιάς!

Όνειρα κι όνειρα
εκπυρσοκροτούν στο λάκτισμα της σάρκας
Ρήματα πανιά 
απ’ την ανάποδη σοδειά του Σύννεφου
Συν αίσθημα,
πλην έβγαλε τη γλώσσα του και το σκασμό του!

Σαν Αφοσίωση 
που εγκολπώνεται το αμίλητο νερό της

Και ωραίες γυναίκες πουκάμισο αδειανό
εκεί στο πόστο τους ξοδεύοντας γαλάζιο ουρανό

ΣΤΙΧΟΙ ΕΜΒΟΛΙΜΟΙ ΦΩΤΟΔΕΝΔΡΑ ΘΛΙΨΕΩΝ
Σου την πέφτω με στίχο πολύτροπο ένδοξων ποιητών:

Κέλομαι σε Γογγύλα, Αριάδνη, Ευτέρπη, Σαπφώ
Εύα Υποδόρια, Μαρίνα των Βράχων, Ελένη
Πουκάμισο αδειανό!
Ροδιά Παντάνασσα κομίζοντας ιάμβους φιλιά
Μικρή Πράσινη Θάλασσα Αμίλητο Νερό
(ηρωίδες εν Φαντασία και Λόγω –Ουσία Φαιά )

Ακάλυπτο στήθος συγκίνησης κι ενθουσιασμού θωρώ:

Φωνήεν μακρό ή και βραχύ
στις συμπληγάδες σύμφωνων μνηστήρων

Μα οι γαλάζιες υποθέσεις της ψυχής 
στήμονες οίστρου, αιώνες ανάπαιστοι,
Λάλον Ύδωρ, Ανένδοτο
Εκκύκλημα στον αχαλίνωτο καιρό!

ΑΛΦΑ στερητικό υπερρεαλισμού
στη νιοστή του έκλαμψη στο ΠΟΙΗΜΑ
(με ρόγχο τελικό)

ΑΝΩ ΤΕΛΕΙΑ ΠΑΥΛΑ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΣ ΝΕΚΡΗΣ ΦΥΣΗΣ
στιγμές  με σπασμένο κωδικό
φεγγάρι  αδημονία
βουλιμία μήνις διηνεκής

Άειδε καιόμενη βάτο
αΐδιο κύκνειο άσμα
στήλη άλατος
σχώμεν αποσιωπητικά…
κορυβαντιώντας 

κατηγορηματικές μετοχές
Σόδομα  Γόμορα 
το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά 
της Έριδος, Ευτυχία
εδώ ο κόσμος καίγεται…

φίδι στον κόρφο σου,
φίδι που σ’ έφαγε
φύλαγε για να ’χεις τα μισά
δίχως μιλιά, Λάχεσις θηλιά
του κρεμασμένου τροπική Άτροπος
κατακερματισμένη μες τη δική της
Κλωθώ, ε! δύο!!

Και σ’ άλλο επίπεδο μαγικό ανέμη κρουστή

ΑΥΤΟΘΑΥΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΓΑΛΑΖΟΠΡΑΣΙΝΑ ΤΟΥ ΜΑΤΙΑ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΛΕΞΕΩΝ ΠΟΥ ΣΥΛΗΣΕ ΑΠΟ ΣΑΡΑΝΤΑ ΚΥΜΑΤΑ-ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Λοιπόν, αυτός που γύρευα είμαι
(με αποστήθισα):

Θαμώνας σε στίχων λυρικά ηλιοστάσια
Σμαράγδι υπονοούμενο είλωτα υπερρεαλισμού
Μισθοφόρος ρέμβη από ένα άλλο ποίημα πορφυρογέννητο
Πήλινο πάθος στων υακίνθων την παντάνασσα σιωπή…

Χίλιες σταξιές επέκεινα…
Από μηχανής Θεός λέξεων περίακτων συμβολισμών

Ένας στίχος που είναι να βγει πλύνε βάλε λέξεις
Όνειρο στο υπερώο το μεταφυσικό
Έρμαιο Επέκεινα Λερναίας Εμμονής
Επιούσια Ομοιοκαταληξία Δούρειος Χρησμός

Όσα δε φτάνει η αλεπού
(τα κάνει λυρισμό και ωραία λόγια…)

και τελικά
ένα παιδί ζωηρό φανατικό για γράμματα
που φωνάζει μέσα μου:

γράφε και ξαναγράφε αυτόν το Φαύλο Στίχο
όλο ανεβαίνοντας ακάλυπτες λέξεις
κι όλο ξοδεύοντας μαγικές εικόνες γαλάζιο ουρανό

ΑΝΑΜΕΣΑ σε δυο στιχάκια ΟΝΕΙΡΑ παράπεσε libido λυρισμός
δεν έχει δάχτυλα η σιωπή να την μετρήσεις
δεν έχει κύκλους ο ουρανός να τους διαβείς
και μια λέξη ολομόναχη στους αυτουργούς ανέμους,
φεγγαροντυμένη χρώματα και ερημίας ήχο
μπαινοβγαίνει εφήμερα στη βουβή θεομηνία της

μπαίνουμε ο ένας στο κορμί του άλλου
γινόμαστε για κλάσματα του δευτερολέπτου
μια κραυγή, ένας σπασμός, βάρβαροι ποιητές
κι ύστερα
ώσπου να πεις κύμινο,
πάλι μόνοι σε παράλληλους δρόμους,
λέξεις πτερόεσσες γυμνές απ’ το φωνήεν τους
στο καταπέτασμα της συμφωνίας στίχων

έλα λοιπόν να θυμηθώ με όνειρα
τη μελωδία της σιωπής


α-στερητικό ΠΟΙΗΜΑ σε αναζήτηση της εικόνας του
Το Μου το Νι το πράγμα το αι δύο
Το αίμα το ρίγος το σύννεφο το έρμαιο
Φύλλο συκής… στωικό κι ουδέτερο

Νερό στο αυλάκι
Με τον πρώτο τυχόντα συνειρμό
Η ανατίναξη ένα χιλιοστό από το αίσθημα

Ερείπια και ίαμβοι φιγούρες γυμνές
Ασώματο Ποίημα Στήθος Κραταιό
Άμιλλα ευγενής σαμιαμίθι κοπετός

Ο Έρωτας, αγάπη στην ακροθαλασσιά
Ο Ίλιγγος, πόθος υγρός
Εξαίσια Σιωπή υψικάμινος

Τρίστιχο τρίπτυχο, αμφίσημο κι αμφίθυμο
Σταλαγμίτη το σταλακτίτη
μες το τρισάγιο ο λάκκος με τη φάβα του

Ω το αρσενικό το γένος δάχτυλο κρουστό
Έρκος οδόντων
Φωνήεν ιδεών
Άνεμος μέσα απ’ τη σιωπή
Γυρεύοντας θηλυκό οργασμό

Σ’ άλογο γένος υπεροψία και μέθη

ΞΟΡΚΙΖΩ ΕΙΚΟΝΕΣ ΡΗΜΑΤΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ:
Με τη μεταφορική δύναμη που ’χουν τα ρήματα
Μόνο στην Ποίηση

Σε φιλώ . Σε θέλω
Και -μα τη πίστη μου στις λέξεις-
Σ’ αγαπώ!
(με όποια σειρά… στη λυρική μου πλάνη)

Λόγια ν’ αγαπιόμαστε… με λόγια
Για τα μάτια και τον υπερρεαλισμό…
Σιγά το βύσσινο δηλαδή κι η ομοιοκαταληξία
Κι η αναζήτηση πραγματικότητας
Στα αιμοφόρα όνειρα πι και φι και φευ

 Πες μου τώρα κάτι, μικρή πράσινη Ευάδνη,
μούσα κι έμπνευση Ποιητών!
Μίλα, πες μου κάτι, πες Μου…
Νι –ουρλιαχτό που οξύνεται
Και δρασκελιά στον άλλο στίχο μ’ άλλο σπασμό


Με φάγανε τα ρήματα κι οι εκδοχές τους
κι ούτε ένα Ποίημα … περιωπής!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου