Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

12η και 13η Χρυσηίδες Ρέμβης

ΣΕ ΠΟΙΑΝΟΥ ΟΝΕΙΡΟ ΜΕΣΑ ΕΙΜΑΙ, ΕΙΣΑΙ ΑΡΑΓΕ;
αν όλα τούτα είναι σκιές, εμείς πού είμαστε τάχα;
κι ο έρωτας, το ποίημα, η αγωνία του η κρυφή
πού απαγκιάζουν έξω απ’ το αμπάρι τους;
ρόδινου ονείρου δόλια μάνα
πεταλίδα στην αφάνα παλίνδρομου βράχου
σείστρο του ανέμου όλη τη νύχτα σαν αγαπιέσαι
στου ουράνιου τόξου τις λιόκαλες σπονδές
σκύβαλο παραλήρημα φυλλοβόλου λόγου
περίακτοι συμβολισμοί αείφυλλων γυναικών-
επιδείνωση άστατου ποιήματος

σημαδιακές κουβέντες
όστρια μοναξιά
στα μάτια σου τα χρόνια λόγια
τα πάθη λάθη σε χέρια γυρίζουν
και προπορεύονται απ’ την ανέμη των ποιητών

σ’ άλλων ερωτευμένων τα νικηφόρα όνειρα
 θ’ ανταμώνουμε κυματισμούς ηδονικών βλεμμάτων


ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΜΗΚΟΣ ΧΡΩΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΜΗ ΤΩΝ ΣΤΙΧΩΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ…
ό,τι χάνεις σε ζωή
στύβοντας έμπνευση και σεκλέτια
μεταγγίζει προς τα μέσα
το σπόρο το καλό τον χερουβίμ:
οιωνοί με τις φτερούγες της κραυγής τους ανοιχτές
οιονεί σιωπή μαρμαρένια κατακλείδα
στον ίδιο παρά φύσιν στίχο…


τρέχον σώμα πρόσω ηρέμα


κάγχασε μέσα απ’ το ακουστικό κοχύλι του
ουραγός πρίγκιπας
βασιλιάς των χορευτών της λίμπιντο

ακόρεστη δίψα ανάμνησης χρωμάτων
νοσταλγία που αποφανατίστηκε
όμαιμη σ’ ένα αμίλητο κορμί
ως τα πλάτη ηχηρών ανέμων

άνοιξες διάπλατα λέξεις πόδια κλαδιά
μαινάδα αμέτρητες φορές και ποίημα μία


[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή, Φαύλος Κύκλος πολύφημης (από)Στροφής]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου