Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

36η και 37η Χρυσηίδες Ρέμβης

ΜΙΑ ΦΩΤΙΑ ΜΕ ΚΑΙΕΙ ΚΑΙ ΚΡΥΩΝΩ ΚΑΤΑ ΜΕΣΑ
όσο να βλεφαρίσει εντός της φως η αγριομέλισσα
ένα λουλούδι που σαλεύει μίσχο και καρπό
ανέμισε σιωπηλούς αντίλογους έρωτα
ώσπου να πεις «κύμινο»
πρωινή κατακλείδα ενδεκασύλλαβου-
μια φωτιά με καίει και κρυώνω κατά μέσα…
σκορπιός όνομα μιας νύχτας
τοξότης κεντρική αρτηρία για φυγή
λιοντάρι το κορμί βουλιάζει
δίδυμος εφιάλτης ο καιρός-
καθένας κάτι δικό του θα κρατήσει μυστικό

Φτιάχνω ιστορίες με ποιήματα,
παραμύθια με φωτιά αγγέλων
φωλιές με χρώματα πουλιών
σιωπή βροντή του σύννεφου
αγάπη σε κρηπίδα ανάγλυφη


Όνειρα δεμένα στην άτονη λήγουσα
από τη σκέψη του σώματος παντός επιστητού



ΠΙΟ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΟΝΕΙΡΟ ΑΠ’ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ
πιο ραβδοσκόπο ειδύλλιο
απ’ τη σιωπή δεν βρήκες
ποια αναβάπτιση στα ονόματα
παλιλλογίες σώματος προσχήματα θα βρέξει;


στ’ ασφυκτικό δωμάτιο μετά τη βροχή
πάνω στα χαρτιά και τα βιβλία
εκείνη η γκριμάτσα σου η μπλε μοβ άπλετη λουλουδίζει

ας απαντήσει μια φωνή
κι ας είναι στιχοδίνη
με σάρκα και οστά απ’ το βλέμμα της αστραπής


στο λίκνο του ποιήματος
κουρνιάζουν ανείπωτες λέξεις
απλώνεται άρδην ατέρμονη πολυσημία
παλινωδεί σκύβαλο παραλήρημα


Συμπληγάδα γενίκευση,
κραυγή μαρμαρωμένη
που σφουγγίζει ερμηνείες της ζωής


[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά Φαύλος Κύκλος Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή,  πολύφημης (από)Στροφής] 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου