Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

ΛΟΙΠΟΝ, ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΓΥΡΕΥΑ ΕΙΜΑΙ (με αποστήθισα):

ΑΥΤΟΘΑΥΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΓΑΛΑΖΟΠΡΑΣΙΝΑ ΤΟΥ ΜΑΤΙΑ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΛΕΞΕΩΝ ΠΟΥ ΣΥΛΗΣΕ ΑΠΟ ΣΑΡΑΝΤΑ ΚΥΜΑΤΑ-ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Λοιπόν, αυτός που γύρευα είμαι

(με αποστήθισα):

Θαμώνας σε στίχων λυρικά ηλιοστάσια
Σμαράγδι υπονοούμενο είλωτα υπερρεαλισμού
Μισθοφόρος ρέμβη από ένα άλλο ποίημα πορφυρογέννητο
Πήλινο πάθος στων υακίνθων την παντάνασσα σιωπή…

Χίλιες σταξιές επέκεινα… 
Από μηχανής Θεός λέξεων περίακτων συμβολισμών

Ένας στίχος που είναι να βγει πλύνε βάλε λέξεις
Όνειρο στο υπερώο το μεταφυσικό
Έρμαιο Επέκεινα Λερναίας Εμμονής
Επιούσια Ομοιοκαταληξία Δούρειος Χρησμός

Όσα δε φτάνει η αλεπού 
(τα κάνει λυρισμό και ωραία λόγια…) 

και τελικά
ένα παιδί ζωηρό φανατικό για γράμματα
που φωνάζει μέσα μου:

γράφε και ξαναγράφε
αυτόν το Φαύλο Στίχο
όλο ανεβαίνοντας ακάλυπτες λέξεις
κι όλο ξοδεύοντας
μαγικές εικόνες γαλάζιο ουρανό


ΑΝΑΜΕΣΑ σε δυο στιχάκια ΟΝΕΙΡΑ παράπεσε libido λυρισμός 

δεν έχει δάχτυλα η σιωπή να την μετρήσεις
δεν έχει κύκλους ο ουρανός να τους διαβείς
και μια λέξη ολομόναχη στους αυτουργούς ανέμους,
φεγγαροντυμένη χρώματα και ερημίας ήχο
μπαινοβγαίνει εφήμερα στη βουβή θεομηνία της


μπαίνουμε ο ένας στο κορμί του άλλου
γινόμαστε για κλάσματα του δευτερολέπτου
μια κραυγή, ένας σπασμός, βάρβαροι ποιητές
κι ύστερα
ώσπου να πεις κύμινο,
πάλι μόνοι σε παράλληλους δρόμους,
λέξεις πτερόεσσες γυμνές απ’ το φωνήεν τους
στο καταπέτασμα της συμφωνίας στίχων

έλα λοιπόν να θυμηθώ με όνειρα 
τη μελωδία της σιωπής

[Τάσος Κάρτας από την εκδοχή «ΥΠΕΡΗΧΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά:  56η και 57η Χρυσηίδα Ρέμβης, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή, Φαύλος Κύκλος πολύφημης (από)Στροφής ]


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου