Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

4η και 5η Χρυσηίδες Ρέμβης

ΙΣΟΒΙΕΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ ΜΕ ΝΗΠΙΑ ΒΗΜΑΤΑ ΔΙΧΩΣ ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΟΝΟΜΑ ΑΚΟΜΑ
εφηβείες δαμασκηνιές μες σε χαλκόδετες ορμές
ποτάμια υφιστάμενα στα κόκαλα της μοναξιάς


επιθυμία ασέλωτη φοράδα
θελκτική φυγή προσωπικού μύθου
με ύπουλη αφθονία αναρρίχησης
σμίγουν στον ύπνο και το ξύπνο μου
ισόβιες διαθέσεις με νήπια βήματα
κι η στειρότητα εμβόλιμης βροχής
σαστίζει μπρος στου φακού τα ρυθμικά τα μάγια-


με χρυσή ανταύγεια ονείρου στα μαλλιά
τρέχων λυρισμός αμφίσημων συμβολισμών
σε μιαν απαρνημένη γεωγραφία του σώματος
ευκτικές ανδρειωμένης μπόρας

Φόβοι διαπεραστικοί και άναρθροι
με ύπουλη αφθονία αναρρίχησης



ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΛΕΞΗΣ
μόνος έμεινα με το μαχαίρι και τη νύχτα
γύρω από μια σκιά υδροχόου άνοιξης
μέχρι το πετσί της μοναξιάς της κόμοδης
ποια ηδονή του ιμπρεσιονισμού ασπρόμαυρου τοπίου;
σε ποιον ιστό του μέλλοντος σκύβαλο παραλήρημα;
τι με φιλεύει η αναμονή που έχω κλωσήσει;
κεραυνοβόλα σύμπτωση έρωτα και πηλού…


εκ των υστέρων
εισβάλλουνε σε φόντο μπλάβο μυθικό
γαλάζιοι πόθοι με την περαστική ματαιοδοξία τους
πείσματα νηπενθή στη μισάνοιχτη ρέμβη τους,
τελεία και παύλα ευπρεπής-
Αίμονας, Οιδίποδας κι άλλοι μασκοφόροι
 «εὐθύς νέοι ὄντες»,
«παρά γνώμην κινδυνευταί»
τέτοιοι  εμείς γεννηθήκαμε…
 «γένοιτο μεντάν χατέρω καλῶς ἔχον»
δια «ἐλέου καί φόβου» κάθαρση


μόνος έμεινα με το μαχαίρι και τη νύχτα
σκύβαλο παραλήρημα υδροχόου άνοιξης


[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή, Φαύλος Κύκλος πολύφημης (από)Στροφής – ART by Rammos and Kukowski]

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

6η και 7η Χρυσηίδες Ρέμβης

ΗΡΘΕΣ ΣΑΝ ΜΙΚΡΗ ΠΡΑΣΙΝΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ, ΜΑΙΝΑΔΑ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑ ΜΙΑ
άνοιξες διάπλατα τα πόδια
κραδαίνοντας τρυφερά ξεσπάσματα λέξεων
μαινάδα αμέτρητες φορές και ποίημα μια
ψύλλος στ’ άχυρα συμφραζόμενα
απ’ τη σκοπιά της ερμαφρόδιτης φαντασίας των ποιητών


απ’ το ένα σου το αυτί φωνήεντα γκρενά
απ’ το άλλο μου τ’ αυτί προσήκον κόκκινο ανοιχτό
ανάσκελα προσήκει
τα επιρρήματά μου δεικτικές ομοβροντίες
οι μετοχές σου μέλλον τροπικό
χρώματα δισταγμοί συνηρημένοι
συν Αθηνά κι άλλες παρωπίδες «δήθεν»
σε μαύρο φιλμ βουβό-

πινακωτή-πινακωτή
μεσολαβεί ευπροσήγορο κενό
χρόνου, χώρου, ιδεών τρίτου προσώπου

παρωπίδες επιθυμίας
στου μηδενός την ύπτιο δεκαπεντασύλλαβο



ΠΕΡΑ ΒΡΕΧΕΙ scrabble ΝΟΗΜΑΤΩΝ ΜΟΝΟΛΟΓΩΝ
όποιος μπαίνει στο μίσχο του ποιήματος
υγρός και θρύψαλο βαθύς και εύοσμος
γυμνός μες την αχλή του
θα φτάσει στο σμαράγδι του το υπονοούμενο-

με καραβιές εξώφυλλου τρέχοντος ερωτισμού
εν ριπή οργασμού σε χόρτασα ξανθό κρασί
αίρων μεσίστιες ερωτήσεις
αμφίστομο ερήμην πάντα

χρυσόμαλλο σπαθί ασπόνδου φόβου-
πέρα βρέχει scrabble νοημάτων μονόλογων
Χρυσηίδες στίχων συμπληγάδες λίμπιντο
Λαιστρυγόνες κύκλωπες on line στο P.C. μου
μέτρον επιούσιον που πάντα ρει… κορόνα
γράμματα ομοιοκαταληξίας
δούρειο εκκύκλημα φευγαλέου «κλικ»

δεύτε πολύπλαγκτον σπασμό
λαξευμένο πολύτροπα σε φλοίσβο αυτοσαρκασμού
[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή, Φαύλος Κύκλος πολύφημης (από)Στροφής – 

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

8η και 9η Χρυσηίδες Ρέμβης

ΦΥΣΑΕΙ ΟΜΗΡΙΚΗ ΑΥΓΗ ΣΤΟ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

καρτερία κόκκινο κοράλλι
αμφιβολία δρυοκολάπτης κυκλάμινου
δροσοσταλιά κόκκινης κλωστής
στην ανέμη της φαντασίας των ποιητών


πλην ο αφαλός της μοναξιάς υποτελούς αιδοίου
ομοιοπαθητική αναμόχλευση
εκείνης της κόκκινης πεταλούδας των αγρών
με τα φτερά της καστανιέτες
στο χορό των λουλουδιών


θα κυκλοφορήσω στα χέρια σου λευκός;
οι παλάμες μου θα γιομίσουν άστρα;
το πράσινο φως της πιο μακρινής κατάφασης αργεί;
σιωπή και ποίηση εικόνες χιαστί
σαν παραμύθι σκιάς ανέμων
μετάξι σιωπής αιώνων
σαν ρέμβη μηδέν αστέρων


στα συμφραζόμενα χρυσής ανταύγειας ονείρου
μικρό άσπρο πανί πόθου σεργιανίζει


ΜΙΛΩ ΜΙΑΝ ΑΛΛΗ ΓΛΩΣΣΑ ΔΙΑΜΕΛΙΖΟΝΤΑΣ ΙΜΑΤΙΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ
βουβά μεσάνυχτα καταπέλτης γης ουρανού
σήμερα δικός και αύριο ξένος
εχθρός και φίλος
πέτρα σκληρή και πούπουλο
«φυγάς κατελθών»
«θετικός σα μεταφυσική»
σ’ άφυλλο δένδρο



μιλώ μιαν άλλη γλώσσα
διαμελίζοντας ιμάτια προσχήματα-
Ποίημα καρποφόρο,
σαρκοφάγο Ποίημα
αυτοαναιρούμενο
υποφαινόμενο
αυτόχρημα καθρέφτης λόγου

επιμύθιο ήβης αντιθέτων φόβου:
στάθηκα μετέωρος
ανάμεσα σε μια σκέψη κι ένα φιλί ερήμην


γυμνό σύρμα θάλασσας πουλιών
 στ’ αυτόφωρο «μου λείπεις ποίημα


[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή, Φαύλος Κύκλος πολύφημης (από)Στροφής – ART by Catrin Welz-Stein  ]

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

10η και 11η Χρυσηίδες Ρέμβης

ΤΥΠΟΣ ΤΩΝ ΗΛΩΝ ΑΠΟ ΜΥΡΙΑΔΕΣ ΙΑΧΕΣ ΣΙΩΠΗΣ
έρχεσαι από μακρινούς ορίζοντες
περνάς και χάνεσαι στην ανατολή
κάποτε θα σταθείς
και θα κλέψω τη δίνη του ίσκιου σου-
ρίμα υποταγμένη
στη μεταφυσική αφανούς γεωμετρίας στίχων,
φτεροδύναμες σπονδές
νεύοντας «εις πέδον κάρα»

στα διάσελα του ιάμβου
σ’ αυτό ή σ’ άλλο ποίημα
επτά πλέθρα
έπιασε πέφτοντας ο στίχος

θα χαθούν επιθυμίες σε μια γκρίζα χασμωδία;
πείσματα νηπενθή
στην πλανόδια ομορφιά των κρίνων
περιούσια κατακλείδα
που η αναμονή έχει σμιλέψει

 «έρως ανίκατε μάχαν»
σε κυνηγούν ερινύες συνήθειας
στη γαλάζια υδατογραφία



ΣΥΝΑΞΗ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΙΣ ΤΟ ΘΕΑΘΗΝΑΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ
μας χωρίζουν άμαχες λέξεις
εκατομμύρια έτη φωτός
ετοιμόρροπη σιωπή, εύφημη χρεία
στιχάκια αλληλέγγυα
στην ποιητική τους αναδίπλωση
στιγμές με τη λάμψη της αστραπής
αιώνες με τη σφοδρότητα της καταιγίδας
άπω βούκινο ερημίας έσω


με υποτάσσει η πεμπτουσία των ανατροπών
με διαπερνάει σειρήνα Φαντασίας και Λόγου
ποιήματα μηρυκάζουν άλλα ποιήματα,
γραμμική άβατων στίχων
στ΄ άδυτο περιθώριο άλλων στίχων προτρέχει


κύκνειοι κάλυκες οργασμού 
λάμνουν τη μεροληψία τους
εις τι θεαθήναι των λέξεων 


πόθος αναστενάρης
μέσα σ’ άλλους πόθους
που κάπως ξέρει από μελαγχολία…

[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή, Φαύλος Κύκλος πολύφημης (από)Στροφής – ART by  HANS ANDERS

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

12η και 13η Χρυσηίδες Ρέμβης

ΣΕ ΠΟΙΑΝΟΥ ΟΝΕΙΡΟ ΜΕΣΑ ΕΙΜΑΙ, ΕΙΣΑΙ ΑΡΑΓΕ;
αν όλα τούτα είναι σκιές, εμείς πού είμαστε τάχα;
κι ο έρωτας, το ποίημα, η αγωνία του η κρυφή
πού απαγκιάζουν έξω απ’ το αμπάρι τους;
ρόδινου ονείρου δόλια μάνα
πεταλίδα στην αφάνα παλίνδρομου βράχου
σείστρο του ανέμου όλη τη νύχτα σαν αγαπιέσαι
στου ουράνιου τόξου τις λιόκαλες σπονδές
σκύβαλο παραλήρημα φυλλοβόλου λόγου
περίακτοι συμβολισμοί αείφυλλων γυναικών-
επιδείνωση άστατου ποιήματος

σημαδιακές κουβέντες
όστρια μοναξιά
στα μάτια σου τα χρόνια λόγια
τα πάθη λάθη σε χέρια γυρίζουν
και προπορεύονται απ’ την ανέμη των ποιητών

σ’ άλλων ερωτευμένων τα νικηφόρα όνειρα
 θ’ ανταμώνουμε κυματισμούς ηδονικών βλεμμάτων


ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΜΗΚΟΣ ΧΡΩΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΜΗ ΤΩΝ ΣΤΙΧΩΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ…
ό,τι χάνεις σε ζωή
στύβοντας έμπνευση και σεκλέτια
μεταγγίζει προς τα μέσα
το σπόρο το καλό τον χερουβίμ:
οιωνοί με τις φτερούγες της κραυγής τους ανοιχτές
οιονεί σιωπή μαρμαρένια κατακλείδα
στον ίδιο παρά φύσιν στίχο…


τρέχον σώμα πρόσω ηρέμα


κάγχασε μέσα απ’ το ακουστικό κοχύλι του
ουραγός πρίγκιπας
βασιλιάς των χορευτών της λίμπιντο

ακόρεστη δίψα ανάμνησης χρωμάτων
νοσταλγία που αποφανατίστηκε
όμαιμη σ’ ένα αμίλητο κορμί
ως τα πλάτη ηχηρών ανέμων

άνοιξες διάπλατα λέξεις πόδια κλαδιά
μαινάδα αμέτρητες φορές και ποίημα μία


[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή, Φαύλος Κύκλος πολύφημης (από)Στροφής]

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

14η και 15η Χρυσηίδες Ρέμβης

ΠΥΡ ΓΥΝΗ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑ ΤΕΛΕΣΦΟΡΟ
τρομάζω στη γλώσσα των ποιητών
το άγχος της μετ’ επανόδου διαδρομής
κάτι ακόμα που ήταν να ειπωθεί
αλλά δεν βρέθηκαν έκπληκτες λέξεις


ελπίδες του σώματος και της ψυχής
κρυμμένες μες στο στίχο
στο γαλάζιο ουρανό υπαινιγμοί παλίρροιας
ιδιωτική οδός δημόσιων λιθοβολισμών
μέχρι τη χάρτινη άκρη παραλίας
όπου θα αποστάξουνε οι αυριανές μας τύψεις

όμως σ’ αυτό εδώ το Ποίημα
προπατορική χαρούλα η ποδηλάτισσα
διασχίζει κάθετα το πρωινό μας Σάββατο
αρμενίζοντας όλες τις ευκτικές
παράλληλα μ’ ένα στριγκό κουδούνι
σε δρίμες αυγουστιάτικες

προσπέραση στιγμιαίας νοσταλγίας
 από τη γυαλιστερή πλευρά ζουμ ποδηλατόδρομου


ΘΕΣΗ ΠΕΡΙΟΠΤΗ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΞΗ ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ
δεν πνέει η ανασαιμιά των στίχων
και βλέπω εκείνη τη γυναίκα
φωτιά ψηλή σα ρίγος προσευχής
εικόνισμα που δείχνει την ψυχή όλων των λουλουδιών-

έχω πιαστεί στην ίδια παγίδα με Λαιστρυγόνες Κύκλωπες
τη Μαρία Μαγδαληνή θλιμμένη Παναγιά
τις πιο πολλές φορές ήταν Πάσχα
κι έριχνε μια ψηλή βροχή Μεγάλης Παρασκευής
συνονθύλευμα Κυριακής εστίασης-
γόρδιο κενό τρίστρατο φιλί
διελκυστίνδα χρόνου, χώρου ιδεών:
λάθος μονοπάτι πολύφημη στροφή

πνιγμένοι στίχοι σ’ ανελέητες στιγμές
βοήθεια με σβησμένη την κραυγή της

προτού να είσαι σε θέση να διαλέξεις
 άκλιτες λέξεις
απλώνεται άρδην ατέρμονο ποίημα


[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή, Φαύλος Κύκλος πολύφημης (από)Στροφής – ART by Hante Maria ]

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

16η και 17 Χρυσηίδες Ρέμβης

ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΚΡΥΒΩ Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΠΟΘΩ
(ό,τι κρύβω όλη η αλήθεια – μοναξιά παντάνασσα)
«ας βγουν οι λέξεις λυγαριές και τα μπουμπούκια κρήνες»,
που λέει και ο ποιητής
ν’ αποδεκατίσουν τ’ αποσιωπητικά που φωταγώγησα
στο παρακατιανό μου ποίημα-
στίχοι άηχοι φωνές υποδόριες
στις εγγενείς τις αντιφάσεις…


μια σειρήνα ζητάει τη φωνή μου
η παρομοίωση πέτυχε
επωδός μεταφορά
αλλά ο ασθενής στίχος δούρειος χρησμός
κάθε τρεις και τόσο μ’ άλλο στιχοπουκάμισο
κραδαίνοντας υγρό πυρ μονόξυλο σιωπής
μέσα συθέμελης ζωής Οξύμωρο! υστεροφημίας

δεσμώτης στον ίλιγγο της σκιάς των λέξεων
γυμνός από γραφή και έμπνευση


Μ’ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΝΑ ΣΚΙΖΕΙ ΤΟ ΦΟΝΤΟ
Μαγνάδι του κοριτσιού από ένα άλλο στίχο πορφυρογέννητο
μήλον της έριδος η λέξη που δεν βρέθηκε ακόμα
να φυλακίζει μύχιες υποσχέσεις στο Ποίημα-
λεοντή στην απαστράπτουσα περίοδο του ονείρου


τι άλλο θα εισχωρήσει στο τουμπανιασμένο ποίημα
σαν υγρασία σιωπηλή και δόλια
που καταβρόχθισε τη γονιμότητα
του αναστεναγμού των φύ(λ)λων;
ποια ανταύγεια θα ποτίσει μ’ όνειρα λέξεων
την ήβη που σκιρτά αεί γηράσκουσα
και νυν καιόμενη βάτος;


η θητεία σου στον στρουκτουραλισμό
αντίποινο βραχνό
καθώς διεκδικεί τη μοίρα της μέσα στο ποίημα:
να κρύψει αυτό που είναι φανερό και με γυμνό το μάτι


μέσα συθέμελη ζωή
μετείκασμα θνητό
κύμβαλο άλλοθι
που κουβανώ on line στο P.C. μου


[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή, Φαύλος Κύκλος πολύφημης (από)Στροφής – ART by κ ART ά SOS ]

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

18η και 19η Χρυσηίδες Ρέμβης

ΜΕΣΟΥΡΑΝΑ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ ΜΑΓΙΚΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ
γυρίζω στη στάσιμη όχθη του περυσινού καλοκαιριού
στο μπαλκόνι του φθινόπωρου
το κορίτσι με τις δίδυμες πλεξίδες
υποδύεται ένα μοβ ποτιστήρι
μεσούρανα της νοσταλγίας μαγικού ρεαλισμού

γλάστρες με τους φίκους μυτίζουν
τους πόθους της νύχτας
αναδύεται από το παραλήρημα κορυφαία σιωπή
ξόρκι στον εξπρεσιονισμό δίσεκτου χειμώνα
όπως η βροντή του σύννεφου
απ’ το βλέμμα της αστραπής
έτσι κρέμεται σε μια κλωστή κατηγορικός ο στίχος

να ’χεις το νου σου στη γραμμική
του ποιήματος υπόσχεση
να ’χεις το νου σου στο φιλί,
ροδόσταμο ερέθισμα στα πλάτη του ανέμου

ώσπου να πεις κύμινο
χρώματα μουσικές
 χτενίζουν τις κοτσίδες του ποιήματος



ΜΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΑΡΑ ΤΟ ΑΘΥΡΜΑ ΣΤΙΣ ΚΛΑΙΟΥΣΕΣ ΜΟΝΟΜΑΝΙΕΣ
«αν δεν ρισκάρεις με παρόν
κανένα παρελθόν δεν πνίγει μέλλον»
τάδε έφη Γιάννης Βαρβέρης
κρυφά ερωτευμένος σ’ ένα Ποίημα
με μια παλιά Cortina

Μα εγώ δεν είμαι παρά το άθυρμα
στις κλαίουσες μονομανίες μου….

όμαιμος σε μια λάμψη σαν της αστραπής
στων υακίνθων την ουράνια σκάλα
σ’ ένα ενάλιο κορμί
ως τα πλάτη ηχηρών ανέμων

ψυχή μου διάτρητη
στη ρότα άσφαιρου τοπίου
μηδέν εις το πηλίκον υψικαμίνου σώματος

η Ποίηση μια ήττα στο παρόν
ο Ποιητής ο πιο γενναίος απ’ τους ηττημένους
χρονομέτρης του μηδέν άγαν

μούσα ανάγλυφη μοναξιά
μ’ αυτό το πλευρό να κοιμάσαι,
στα χείλια του ασφόδελου μια πολιτεία πασχαλίτσες


[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή, Φαύλος Κύκλος πολύφημης (από)Στροφής – ART by Xanthi Zerbou ]

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

20η και 21η Χρυσηίδες Ρέμβης

ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ Η ΦΟΥΣΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ
να γδύνεσαι χαμόγελα και λάγνα σ’ αγαπώ
για να ψιλώνω ως τα κατάρτια του ουρανού
όπου παραμονεύει το αειπάρθενο φιλί σου-
αιωνόβια προσμονή σαν αγιασμός στα μάτια


τι τέξεται η επιούσια έκφραση;
ποιο γόητρο ξοδεύουνε οι λέξεις της;
σε ποιο λημέρι αποκοιμήθηκε σειρήνα έμπνευσης;
μήπως αναρωτιέσαι ανέξοδα
κλώθοντας δίκλωνες κραυγές απ’ την αφάνεια σου;


διάττοντες στίχοι κλιμακτήριος ρυθμός
κοπάδι μαδημένες μαργαρίτες
γλυκοματιάζοντας συνουσία διττή
ασπαίρει και βογκά στύση αποδημητική-
ερπυστιοφόρο όνειρο τυλίχθηκε
σαν κόκκινη κλωστή σαν την ανέμη

οι προτάσεις των ποιητών
σειρήνες μ’ απειλή και κίνδυνο
μεγαλώνουν στην αφαίρεση μυριάδων μνήσθητι


ΕΤΣΙ ΤΟ ΕΔΕΣΑ ΣΚΟΙΝΙ ΞΟΡΔΟΝΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΘΕ ΤΡΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟ Μ’ ΑΛΛΟ ΣΤΙΧΟΠΟΥΚΑΜΙΣΟ
η ποίηση του καθενός δική του ελπίδα υποτέλειας
μήτρα αλλόκοτης αλληγορίας
μύθος αλήθειας, σύμβολο μνηστήρων
μάθημα πάθημα φύρδην μίγδην


ουράνια κόρη γδύνεται τις αστραπές
το θείο της βιολί μπροστά στα μάτια μου οπλίζει μουσική
βογκάει λυγάει τα κλαδιά ο βυθός
ο μαύρος της προσευχής
απλώνει χρυσώνει τα βήματα
το μαντήλι το χρυσό του Ονείρου
ξεχειλίζει το στήθος των πραγμάτων ρωγμές
πυροβολεί εκπυρσοκροτεί
η μακριά η κάνη το περίστροφό μου



φύτεψα ήλιους τριαντάφυλλα σήμερα
κι απ’ τον κήπο σου πέταξε ένα πουλί
έτσι το έδεσα σκοινί κορδόνι το Ποίημα:


κάθε τρεις και τόσο
μ’ άλλο στιχοπουκάμισο
αναστενάρισσα στον πόθο μας


[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή, Φαύλος Κύκλος πολύφημης (από)Στροφής – ART by κ ART ά SOS ]

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

22η και 23η Χρυσηίδες Ρέμβης

ΦΕΥ, ΠΑΛΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ ΛΕΞΕΩΝ
τι πλανόδια που είναι η θλίψη
τι βλέμμα η σιωπή των στίχων
μας χωρίζουν άμαχες λέξεις ως την τέλεια Χρυσηίδα
δίψα ιαματικού πόθου
ριπές μονοσύλλαβης ερημίας
κύμβαλο άλλοθι φυλλοβόλου λόγου
πλεκτάνη θεοφάνειας στο ποίημα…

εκεί που ήξερα να πω το τέλος
εύφλεκτο σπέρμα
δρομολόγησε την εμβέλεια της βάρδιας του
στις έγκλειστες κλεψιγαμίες
ως υποχθόνια διάψευση-
φευ πάλι θα κάνει κατακλυσμό λέξεων…

κύκνειου οργασμού άναυδο σώμα
περιβόητο λευκό χαρτί
μετείκασμα θνητό
ψυχή μου διάτρητη
στη ρότα άσφαιρου τοπίου

απ’ το ανοιχτό παράθυρο
φεγγίζει η μελαγχολία του καιρού

ω μοναξιά εισχωρείς μέσα στο βράδυ
σαν κλητική προσφώνηση βοώντος θανάτου



ΕΙΣ ΑΥΡΙΟΝ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΙΕΣ ΜΥΟΣΩΤΙΔΕΣ
Ζωγραφίζω μιαν καινούργια μέρα εβένινη
χωρίς μεσημέρι
ζωγραφίζω το πρωί
δυο μεγάλα μάτια απ’ ουρανό γαλάζιο
ζωγραφίζω νύχτα τους φρουρούς
σμάρι κορυδαλλούς και χίμαιρες –
εις αύριον οι σπουδαίες μυοσωτίδες


στα χείλια του ασφόδελου
ασωτεύει μια πολιτεία πασχαλίτσες
πλην η ευχή σ’ αυτή τη στιχοπλοκή
πεμπτουσία υπερεγώ
γυρεύοντας παραληρήματα της ποίησης


ό,τι κι αν ζωγραφίζω
οξιές ερειπωμένες πίσω απ’ το κρυμμένο βλέμμα
δισταγμοί που βιώθηκαν
κι άλλοι που δεν
διατέλεσαν ριπές του ανέμου στον τρύπιο ουρανό-

ζωγραφίζοντας λέξεις
ανθίζουν ποιήματα
 προσάναμμα της μοναξιάς
που κουβανώ on line στο P.C. μου


[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή, Φαύλος Κύκλος πολύφημης (από)Στροφής – ART by κ ART ά SOS ]